من به راهی از فرط خیال

                  راهها در چشم من بیراه شد

              زندگی روی غم آلودی نمود

                           روی من در حسرت من ، آه شد

من هراسان بودم از بیداد شب

                                                     شب به پابوس من آمد،بیش و کم

                        بیش و کم ، من ماجرای غم شدم

                                                                                در دلم زخمی نشت از نیش و غم

                                                   من در اندام غریب شاخه ها

                     لانه ای می خواستم از بهر خویش

                                                                              نارون با زاغ همراهی نمود 

                                                 لانه ای نامد مهیا تهر خویش

من تب و تاب صدا بودم به شب

                               نقطه ای تاریک بودم در زمین

                 دست ناز آلوده ای فرفم شکافت

                                                              خون من ریخت بر فرق زمین   

                          من به دنباله صدائی ،پا به پا

                                                   گه به این سو ، گه به آن سو در تلاش

هجو مردم، ذهن را آشفته کرد

                                                     کین چنین افتاده ام در ارتعاش

 راهها رفتم،طلوغ و غروب

                                        دیده ام در پیچ و تاب جاده ها

                           راهها و خستگیها هیچ بود

                                               درد بود،این رفتن بیراهه ها